hulya meydan

Hayat, yaşandığı kadar vardır. Gerisi ya hafızalardaki hatıra ya da hayallerdeki ümittir. Mutsuzluk ise tek bir yerde kabul edilebilir, yaşamak mümkünken yaşamamış olmakta İşte sen, mutsuzluğu elinin tersiyle itip,inatla hoplayıp zıplayarak yaşanabilecek ne varsa yaşayan birisin.
Sen yine soğuk bir kış akşamı hoplayıp zıplarken, yurt merdivenlerinde tanışma şerefine nail olduk (E pes yani bu kadar zaman aynı yerlerde olup da birbirimizi tanıyamamamızı ikimizin de aklının bi karış havada olmasına yoruyorum.) ve o günden sonra ne kadar çok ortak yönümüz olduğu gittikçe beyinlerimizi kurcalamaya başladı. Zaten erkeklerden de bir hayır gelmezken (hepsinin köküne kibrit suyu!..) birlikte olmaya karar verdik. Mutluyuz. Eh tabii etraf bizim gibi düşünmüyor ama olsun.



Beraber yaşamak unutulmazdı Erciyes’i. Kilometrelerce uzaktan bile hayran kaldığımız o haşmetli dağı birlikte adımlamak. İtiraf edeyim Yıldırım Hoca’nın dediği kadar çok konuşuyorsun ama iyi bir çene ikilisi olduk. Bu kadar deli dolu, yaramaz; yerinde duramaz bir kız arkadaş kolay bulunmuyor. Zaten akıllı olanın ne işi var dağda?

Hayatın doğal adımlarını dinleyerek, bir çocuğun meraklı bakışlarında ışıldayan ve kanında akan hışırtısı ömrün hiç dinmesin içinde. Amman yuvarlanabilen şeylere dikkat!...

Bir yüklem ne kadar özenebilir öznesine
Tüm-ce’nin?
Özne ne kadar yüklenebilir yüklemine
Tüm-ce’de?
Yüklemmişsin içime sen
İçimde ki ÖZGE

Hem dağcı, hem jeolog çömün: n.hülya meydan